sosyomat.com

aslında en cok kendimi aldatmısım..yalanlarım kendi yüreğime göre..ikiye bölünmüşlüğüm her bir parcamı yalnızlastırmıs en cok..kendi dünyamı cogaltırken ya da öyle sanarken aslında eksiliyormusum ..ben artı sahtekar ben esittir yalnızlık...mıs..

sadece bi yalan..iki kişilik bi yasamdan geriye kalan..

sadece bi bosluk..gececek..geceden beter değil ya..kimbilirki...

dost bedduası gibi sabah nefesim..

unutmaya yatırdığım melankolimden çıkıp geldin öyle mi
iyi etmedin
keşke gelmeseydin
çünkü anlatması gibi
anlaşılması da zor haldeyim
çok bakımdan
kurumuş bir nehir gibiyim
yatağımdaki son birikintilerden beslenmekteyim
tek belirti kalmadı o bıçkın halimden sevdiğim
artık yaşı çekilmiş ağlamalarımın
bakışlarım boş
sanki kimsesizim

bilirsin
umut işçisiydim
aptal gibi
kumarı severdim
aslında hâlâ da öyleyim
dayatılanlara karşı oldum hep çünkü
nasıl diyeyim
yani hâlâ
umulması yasaklanmışları ummanın esiriyim
başka bakış açısına göre
bir nevi sapkınlık benimkisi belki de
ama geniş zaman işleyişinden bakıldığında
hiçbiri mutlak değil
dün doğru olan var ya
bugün yanlış aslında
yarınsa
yeni bir doğru belirecek ufukta

söyle usta
ah cancaazım
sıkışıp kaldık burgaçların yamaçlarında
de bana
dünde saklanmakla
yarında yeşermenin arasında
hangisinin sözcüsüyüz biz bu sonsuzlukta

Gerekirse giderim demiştim.
Ardım sıra yürüyen dağları ezip, gölgesini kefen giyen denizlerin içinden çıkarak…
En çok dokunmaya kıyamadığım ellerine kanattım bir ömrü,
Çizdiğim resimler sorgusunda infaz edildi yarın sayfalarından...
Şehirler yandı gözlerime.

Gittim. Benim olandan, benden koparılan yanlarımı heybemde sürükleyerek…
En zor olanı, öldüm bir sesin duyulmasıyla…
Ah ikizim, esirdir yangınlara düşen cıvıl cıvılım…

En son duruşumu başında yitirdim.
Sesim yankılandı benden ötelere, suskunluk çeşmelerinden içtim yarınlarımı…
Yalnızlığın çıkmazlarına saklı saatler kuşağına, bir parça daha kopardı şehir hayatımızdan…
Her parça yerine oturuyor gibi görünmüş olsa da
Dağınıklığın sonradan ayyuka çıktığı zamanlar diliminde;
Yeni bir rotaydı çizilmeye çalışılan…

Sözlerimiz -ki dilin kemiği olmayışındandı başıboş gezintileri
Yüreğimizde onca kalabalık koşuşturmaca
Ve yitirmeden bilinmeyen oyunun ortalığa saçılmış toparlanmayan yanlarıyla…
Yaşadık "bana ellerini ver" deyişinin sağır eden çığlıklarına göğüs gererek,
Ardımızda ölümün öncesine dayanan sancılı özlemlerimiz…

Görünen yüzün, aslında görünmeyen aynalarına düşen siluetlerinde bir yaşam döngüsü…

özlüyorum seni,zamanla barısamadım...
aklımı karıstırıyorsun..İzlediğim seylerde seni buluyorum istemsizce.Sana kızıyorm,seni özlüyorum..Sıcaklıgına duydugum hasreti bi boşlıga bıraktıgım düşlerim gibi silmeye yok saymaya calısıyorum..
Kacar gibi gidişini içime sindirdim diyelim..kaoslarından süzülen zaman bu kadardı diyelim..Ama yok işte,yalnız kalınca ve hayalin dört duvar arasındayken hersey bahane..hersey cok uzak..otoyol kenarında içilen bir bardak soğuk cay cok uzak..Kapında titreyen ellerim cok uzak..Oyalıyorum kendimi cıkmaz sokaklarında..hayal kurmuyorum,ellerim yerinde,kalbim cıkacak gibi olmuyo yerinden ama olsun,huzurluyum..Yoklugunda..Hayalinin benimle yasamasına alıstım.Böyle yasamaya alıstım..Yani senden yaslıyım..Yani senden yorgunum; beyaz atlı prensimi beklerken yüreğime cocuklugunu arayan beyaz saclı prensim..Ve mutlulugunu dileyemeyecek kadar kirli kanatlarım.. Oldugun yere doğru aktı gözyaslarım..Varsın öyle olsun..

Kıyıya vurmus yosun gibiyim
Oysa gözlerinin ısığı varken..
Hurdaya döndü gülüşüm
Eskici yüz vermezken gamzeme
Hayalleri topladım,ic cebime sığdırdım
Sende bıraktıklarımı yine sana bagısladım

Ciceklerine kıragı düşmüş bahcevan gibiyim
Oysa gözlerinin ısığı varken..
Ne cocugun olabilirim artık kucagında
Ne de masum sevgilin dudaklarında
Kaoslardan süzülen birkac kacamak anıyım yalnızca
Elimi etegimi cektim dünyandan,kücüldüm
Zaten anlık mutluluklarda var olan bir büyü(k)ydüm

Cok satan bir kitabın koparılmıs sayfası gibiyim
Olmasam da gider belki hikayen sonuna kadar
Ama bir parca eksik hep merak uyandıran
Üc nokta yaptım düşlerimin senli kısmını
Senin için seninle bıraktım gökkusagı ADA(m)nı

gecen yıl bu zamanlar..bi küçük kız yolunuzu gözleyerek yasıyordu..bi ümit cagrı atarsınız diye..bi çagrınızla günes doğar diye..sisli sehrin üstünde gökkusagı cıkar diye.. ayak seslerinizi bekleyerek ders calısıyordu..yine bi ümit sizin oldugunuz bulutlarda olabilmek adına..sizinle ortak bi dünyada var olabilmek adına..sizin karasularınızda kulac atabilmek adına.. şimdi..sizin denizinizden cok uzaklarda büyümekten kacarak var olma cabasnda..kimbilir..belki bir gün yeni bir küçük kız büyürken..

"gözlerim senden sonra hep parcalı bulutlu,sen de baksan görürsün ,bakmaya lüzum war mı?" bugünlerde içimde birşey ismini söyleyip duruyor kendi kendine..sanki unutmusum gibi,sanki aklımdan çıkarmısım gibi hatırlatma alarmları kurmus..Bunu hak ediyormussun gibi içimdeki çocuk seni özlüyor..Bu da ona söz geçiremediğim anlardan biri..Biliyorum oysa ne zaman,ne yasananlar hatıranı eskitemeyecek..Sen hep sogukkanlılığın we kendinden emin halinle kalacaksın yüregime bıraktıgın izlerde.. yüreğim kanamıyor artık..Sadece iskemik alanlarda aglıyor sana.Agzımda tadın,hiç gitmedi..korkak adımlarım saklıyor sarılısındaki ürpertiyi..